VERBAS OCULTAS

                                                            MIRADA Das mil cores que un ceo pode ter son moitas as veces nacida nun corpo de muller. Aínda que  algún por ignorante non te poida ler, podes adicarme a máis clara do amencer. E sen embargo as veces a máis negra do escurecer.                                Inalcanzable numerar as sensacións que chegas espertar,                         cando se vive coa esperanza de poderte contemplar. Como esas dúas fiestras que se abren o meu pasar, paseniñas,coidadosas;de agarimo insinuante para me endulzar. ¿A quen tentas conquistar? Bágoa que fai de cortina, a  tal vidreira decorada na vida. Igual a cami...

Verbas movidas polo vento Sosegadamente,a vez caendo mainiñas, chuviscar das almas e as veces dos corazóns. Razón que quita as sentidas bravuras. Máis non desespero no despertar dun mañá verdadeiro. Tranquila e mainiña,chega a borrasca coñecida, sen importar fronteira ou límites a cubrir. Repousando como agardado,na calor de alento perdido. Non son pasaxeiros os chuvascos de certas tormentas. Sosténdose de faladoiros de linguas de algunhas xentes, que esperan apartarse o cuspir o aire. Non é baleiro intento o que estas verbas encerran. Como ave de paso,nas mentes nunca quedan, se non a todos que din,falan,comentan e lles dixeron. que neste mundo algo con arrepentimento fixeron.                                                                       Daniel Falcón Chaves

DISFRAZ DE IGNORANTE Forón tempos aqueles de lapís e papel, ata chegar a certa época de mudar de pel. buscando a cor camaleónica que cada un lle viña ben, aqueles que viven unha sociedade particular. sen pensar en ninguén pero en posesión da agulla de menear. Bonito,o traxe que che puxeron hoxe. espléndido as veces o traballo do teu peluqueiro, amañándoche o bigote para non ter pelos na lingua. as veces levas cada garabata que pareces un monigote. Pero sempre vestidiño e planchadiño,e a lucir "palmito". Menudo "chope" te buscaches "neno", de letras nunca me entendiches, nos números xa nin te metiches. manexar talonario era o teu amiguiño, e sorte en topar ese abriguiño. non e votar nada en cara na túa cuadra, nin tampouco enviada se cadra, so que como andas con xente ben,non ves a ninguén. tampouco digo máis,que con ese disfraz de ignorante, creo que xa tes bastante.                           ...

A Grito Aberto Non é o divagar do tempo, sombras paseniñas de un pasado. Xa esquecido... Quizais lexano... Son promesas incumpridas. Decepción,as veces non asumida. Máis hai algo que me fortaleze. E un grito de mandato,de orde.                               Mándame erguer a cabeza. Porque vivir... O futuro e o que me fai seguir. Non son,si non,sombras do pasado. Palabras a prezo de saldo. Faladurias agasalladas o esquecemento. Certo é,que viviron o seu momento. Non e un alarido de dor. Pois a ferida xa non e sangrante. Tampouco e cuestión de que pase moito tempo, So necesito un instante. Acordarme xa case non e preciso, no esquecemento caira todo aquel pensamento. Buscando nas vivencias o seu repousamento.                          ...

Comentario de "As verbas" Esta creación de 2012,que da inicio a primeira entrada de este blog de creación propia xa que a primeira entrada é de Ramón Cabanillas,por parecerme apropiado xa por ser un poeta do meu municipio e como homenaxe a un dos grandes da literatura Galega. A primeira entrada titulada “As verbas” trata de definir en si a poesía para intentar  vela dende outro punto de vista.Intentase falar de eses inicios,que moitas veces non son nada fáciles ou mesmamente veñen perseguidos por criticas de hai a primeira estrofa onde se deixa reflexo con:"Pero sempre con cabeza erguida,e sen perder os compases.” Na segunda estrofa falase de “sentar bases” un referente a acción de escribir,de que algún aínda que non entenda o expresado  pois poñer boa aceptación as criticas recibidas. Na terceira estrofa fago referencia ou prolongación a segunda,cando fago o paralelismo de comparar as palabras co meniño xa que me refiro as poesías como creación,como algo nacido ...

FELICIDADE Sorrisos… Gargallada intensa na miña cabeza. Aire rebosante de color. ¿para que esconderse? ¿para que disimular mais?                               Fenómeno que recorre o meu corpo,                       de cabeza a pés,                                                       do dereito ao revés. Cruce de camiños achegados, as meniñas dos meus ollos dilatadas, e bochecas rosadas. ¿Por qué gardalo? Beizos que se alargan, comisuras arrugadas. Son fruto da maior expresividade. ¿Cómo non?Felicidade                                                 ...

TI... Como suave brisa... acariciando as túas meixelas, eses ollos mel,  que endulzan as miñas miradas. Uns labios... que me acarician, rizando a miña pel, deixando as volvoretas no mais aquel. Unhas mans... que me protexen, como cativo indefenso ante a adversidade do mundo que penso. Unha voz... que me clama, poder ser o mais preto, aínda que as veces este lonxana. Un olor... recordo inmediato, presenza de un momento, estendido o longo do leve vento. Un soño... levado tempo esperado, como corazón mal bombeado, Espera a sombra o eterno namorado.                                                                                                                     ...